نامت چه بود؟
نامت چه بود؟ آدم
فرزندِ؟ مرا نه مادری نه پدری، بنويس اولين يتيم خلقت.
محل تولد؟ بهشت پاک.
اينك محل سكونت؟ زمين خاک.
قدت؟ روزی چنان بلند كه همسايه خدا ،اينک به قدر سايه بختم به روی خاک.
اعضاء خانواده؟ حوّای خوب و پاک،قابيل خشمناک، هابيل زير خاک.
روز تولدت؟ روز جمعه، به گمانم روز عشق.
رنگت؟ اينک فقط سياه، ز شرم چنان گناه.
چشمت؟ رنگی به رنگ بارش باران كه ببارد ز آسمان.
وزنت؟ نه آنچنان سبک كه پرم در هوای دوست نه آنچنان وزين كه نشينم به روی خاک.
جنست؟ نيمی مرا ز خاک، نيمی دگر خدا.
شغلت؟ در كارِ كشتِ اميدم.
شاكی تو؟ خدا.
نام وكيل؟ آن هم خدا.
جرمت؟ يک سيب از درخت وسوسه.
تنها همين؟ همين!
حكمت؟ تبعيد در زمين.
همدست در گناه؟ حوّای آشنا.
ترسيده ای؟ كمی.
ز چه؟ كه شوم اسير خاک.
آيا كسی به ملاقاتت آمده؟ بلی.
كه؟ گاهی فقط خدا.
دلتنگ گشته ای؟ زياد.
برای كه؟ تنها خدا.
آورده ای سند؟ بلی.
چه؟ دو قطره اشک.
داری تو ضامنی؟ بلی.
چه كسی؟ تنها كسم خدا.
در آخرين دفاع؟
ميخوانمش چنان كه اجابت كند دعا.
+ نوشته شده در جمعه هفتم تیر ۱۳۹۲ ساعت 19:23 توسط بهزاد شاکرين
|